اری همان حرفهای قدیمی را می گویم

خواسته های از دست رفته حرفهای نگفته

اشک چشمانم را برای دوباره ارام شدن می گویم

همه چیز از دست رفته است همه چیز!

خیال پرنده شدن خیال سواری بر اسب خوشبختی را می گویم

می دانم پرنده ها قناری ها مرغ عشق ها اسیرند در قفس

من اسارت انسان و قفس ساخته با دنیا را می گویم

از صدای باغ و شبنم صبح و از بوی سیب خبری نیست

من از غم همه عالم که به دلم ریخته است می گویم

آسمان و زمین هم اسیر چنگال انسانهای بد

من خشک شدن چشمه آب خورد شدن گلدان کوچک تاقچه را می گویم

به نظرم سرنوشت همه به گرد و غباری می ماند

تنها نسیم خوب عاقبت راه خداست من این را می گویم

من چی می گویم من کی هستم که می گویم . . .

رفت از یاد آن لحظه که اسمان زیر پای مادرها بود خاک زمین در دست پدرها . . .

من چه می گویم . . .

چه می توانم بگویم . . .

غم انسان را خواهم خورد و اشک خود را خواهم ریخت . .

. . .                                                      و باز یاد حرفهای امیدواری تو می افتم . . .

باز طبق روال عادی صبح می شود

                            شهر با هیاهو و شلوغی پر می شود

همه انگار باز حریص و گرسنه اند

                                    سکوت شب در هجوم مردم گم می شود

در جستجوی چه هستم من بین مردم

                                       دلم از ترس قحطی عشق آشوب می شود

سر در گم روزگار خویشیم غافل اینکه

                                         کشتی عمرهر لحظه به ساحل نزدیک می شود

خوبی و گذشت و مهر و وفا

                                     در میان حرص و خودخواهی ، قربانی می شود

همه می گویند فقط ، صدها صدا می شنوم

                                              نوبت من که می شود صدایم خفه می شود

 کمی هم به فکر گل و آزادی و سلامت باشیم

                                       با تو هم مینا ! همه چیز نان می شود؟

دلم من هرچند اسیر خویش است با تو خوش

                                       با رفتنت درد خواهد  کشید ، تنها می شود

                                              اسیر خویش

مثل همیشه  سریع و سر درگم منتظر نظرات شما . . . .

در غربتی میان ناکامی های خودم گم می شوم

دل تو بعد تنها شدن  تا آخر عمر به من  می خندد. . .

با همه کسانی که دارم ولی باز تنها می شوم . .

با تو ام ، تو که مهربونی نظر می دی ، می خونی

                             ای که وقتی می یایی مثل نور ؛ شاد و با صفایی

تو ، دوست مهربونی ، رفیق با امیدی

                             من تو فکر جوونی ، پشیمونم با ناامیدی

دنیای تو قشنگه ، نور امید داره می درخشه

                              دنیای من تیره رنگه ، نفس خودمه ، تنگه

تو برام از خوبی ها قصه می گی

                             من برات از غصه های زندگی

برای من زندگی اینه ، پر حسرت غم

                             هر لحظه با خودم می گم ، از تو دور شه غم

شهر تو شهر فرنگه ، با کوچه های آزین بسته

                             شهر من شهر خرابه ، با در و دیوار شکسته

تو در پی فراموشی گذشته ، پی عطر گلهای بهار

                            من در پی خویشم ، پی نور بخشش خداوندگار

تو در میان آلبوم پرنده های بهاری

                            من در جستجوی قاب خالی مرغ مینایی

مخصوص تو . . .

                              حرفهایت ، حرفهای قشنگ زیبایی است

چه چیزی داری تو با خود در کلامت قلبت

                             دنیای زیبای تو برای من کمی رویایی است

سخت است مثل تو بودن ، بی تو بودن

                             حال روز من بی تو دگر تماشایی است

مهر و محبت تو همچو قلبت

                              صفا و آرامشش برای من دریایی است

تا تو هستی برایت غزلها بنویسم

                              رفتنت برای من اوج تنهایی است

بمان برایم تا آنجا که می توانی

 در این باغ اسیری بی پرنده من

ماندن تومثل ماندن مینایی است

                                                                       اسیر خویش

به دنبال چه می گردیم ما

عجیب ترینها یا شگفتی های دنیا

غافل که خود شگفت انگیزترینیم

بله دل و نفس انسان را می گویم ، ما

مست و مغرور و خندان است گاهی

گاهی از سر درد می زند فریاد

می پرسم من زخود که خدایا

چیست افسانه این عمر انسان چیست؟

دنیا که فرمانروایی می کند انسان ، آنجا

جای عجیبی نیست انسان می نماید آنرا

همه چیز در خدمتش باید

گیاه و حیوان خشکی و دریا

سردرنیاورد آخر کسی  از دل و مغز انسان

هر چه کوشید بیشتر دریافت که نادان است

ای دوستان به حق انسانی مان کنیم وفا

مهر و محبت و دستگیری مگر چقدر سخت است

وگرنه به همه حتی خودمان کرده ایم جفا

من و تو اگر خوب باشیم مینا

هرگز نمی میریم حتی فردا

وگرنه پوچی می زند لبخند به خاکستر ما

                                                      اسیر خویش

" آواره "

نيمه‌شب بود و ... غمي تازه نفس

ره خوابم زد و... ماندم بيدار

ريخت از پرتو لرزنده شمع؛

سايه‌ي دسته گلي بر ديوار.

همه گل بود... ولي روح نداشت!

سايه‌اي مضطرب و لرزان بود...

چهره‌اي سرد و غم‌انگيز و... سياه

گوئيا مرده‌ي سرگردان بود.

شمع خاموش شد از تندي باد

اثر از سايه به ديوار نماند

كس نپرسيد: كجا رفت؟  كه بود؟

كه دمي چند در اينجا گذراند!

اين منم خسته در اين كلبه‌ي تنگ

جسم درمانده‌ام از روح جداست

من اگر سايه‌ي خويشم يا رب...

روح آواره‌ي من كيست؟ كجاست؟

از من نبود شعر قشنگ بود نوشتم

ساعاتی است که برخواسته ام از خواب

واقعا چقدر خوب است چه اسایشی است در خواب . . .

زندگی گاهی چقدر دیر به آخر می رسه

برای مثل منی که دنیا برام یه قفسه

ولی وقتی تو باشی همه چیز برام نفسه

نمی شه هرگز نمی شه آخر جاده رو دید

چشمارو بست و دست از تنهایی کشید

روزگار همه خوب و بدها رو به خاک سپرد

ولی هنوز هم که هنوزه خاک سیر نشد

می شه تو قلبها عکس خورشید و کشید

می شه تو وبها حرفهای خوبی شنید

می شه باز امید و تو چشم بعضها دید

میشه مثل مرغ مینایی تو قفس

اواز زنده بودن و یار خواستن خوند

. . .

اسیر خویش

جای تو خالی است . . .  

زندگیمان گاهی از یاد خدا خالی است               دوستیمان از مهر و وفا خالی است

آب کهنه تنگ ، ماهی کز کرده                تنگ ماهی ازتازه آبها خالی است

عشق و مهر و محبت شعار ما                همه آنها از صفا خالی است

بیمارشده ایم هر کس به مرضی               بین بیمارها جای شفا خالی است

دست به دامن یکدگر شده ایم                   در نمازهایمان دعا خالی است

خونها در رگ و قلبها در تپش                خوبی و صداقت در قلبها خالی است     

دلها همه با دلهای دگر خوبند                  دل بیچاره من تنها خالی است

نمی دانم هنوز اسیرخوشیم یا نه               می دانم وجودم هنوزاز رها خالی است

در میان این شوری که دارم                   جای کسی مثل مینا خالی ست

                                                اسیر خویش

مثل بارهای قبل باز احساس اخر جاده بودنم گل کرده

تنها بودن در این زمین، گوشه زندگیم جا کرده

دلم می گیره می سوزه برای خودم قلبم

کی دیده این روزگار این دنیا تا حالا تغییر کرده

من نمی توانم

در مقابل زندگی ناتوانم قدرت تغییر مسیر ندارم

مثل قطره آبی داخل رودی خروشان

به این جا که رسیده ام بدی نکرده ام

به این که حکمتی داره سرنوشتم اعتقاد دارم

روزهایی می یاد که حسابی گریه می کنم

ولی بعدش با دست خودم اشکامو پاکی می کنم

می گم گذشته ها گذشته یاد خدارو زنده می کنم

تو فکر یه شعر خوبم برای جبران محبت بی کران تو

وبلاگ رو هم راه بنداز پس بی انصاف من کجا بنویسم برات هان بگو ها . . .

نمی شه که تو وبلاگم برات حرف بزنم عزیز دل خوب

. . . .

زحمت کشید . . .